دیواری میخواهم

تا سرم را به سینه اش بکوبم

و هوای پرواز به سرم بزند.

**********************

اتاقی که کودکی را از یاد برده

دیوارهایی که سپید شده

چروکی که روی پرده افتاده

و صندلیم که پا درد گرفته

                             دارند میگویند که پیر شدم!

گفتند :بمان به جنگ نرو و زندگی کن

فرمودند:این که شما میگویید زندگی نیست .

بردگی است و فساد.

همه ی این نکبت ها را دست ظلم بر شما تحمیل کرده است.

من میروم تا این دست را قطع کنم.

من به جنگ با آنها میروم و از مرگ نمی هراسم

هر که سودای دگر دارد پی زندگی و شهوات خویش برود.

و اسبی که در راهی نا آشنا

                                 در باران

                                            ره میسپارد

اندوه آوارگی با من است

دلم گرچه از عشق روشن

                               اینک بی روی تو

                               تیرگی کسوف  با من است

بی تو زندگی تلخ تر از شرمی است مستمر

کدام اندوهت را بگریم

                          نبودن

                                  یا دربند بودنت را؟؟؟ 

تمام شب را

در سردی و سکوت

وقتی که نفرینمان میکردند

مردم!

برای مهربان بودن ها دعا کردیم

و زیر شکنجه نماز گزاردیم

شاید

روزی................

سنگ های بیابان!!!!

بفهمند

دوستشان داشتیم ووووو

رفتیم

شاید.

***********

سکوت میکنم

بگذار

حرف ها

آنقدر یکدیگر را بزنند تا بمیرند

خوب میدانی

سکوت میکنم.

تا خرابت نکند تهمت بد نامی چند...

........................................................................................................................

زندگانیست

آری تو نیز میمیری اما در چهره ات نشانی از مرگ نخواهد بود از گلوله نترس تو خودت گلوله هستی گلوله

 از زبان تو سخن خواهد گفت و از عمل تو شلیک خواهد شد تو همان اندازه مفید هستی که من هستم آه تو

 نمیدانی که تا چه اندازه کمکهایت برای مردم مفید است مردمی(دوستان و مدعیان)که تو را قربانی خواهند

کرد

ارنستو چه گورا۱۹۵۸

                                        *                             **         *           

                       *                                      *                           *

((یادت باشد                             *                                                                                         *

                                                                              *                                 *

آنان که مرگشان مثل تو از پیش آماده است                                                *       *

                                                                            *                   *

چنین زاده شده اند                                  *               

                                                                 *                                                *

تا خاکستر طلسمشان از جادوی سنگ آزاد گردد))                                  *

                                                                       *                                       *

این را                                          *                   

                                                                *                    *

پیش از آنکه برادرم در شامگاه آخرینش بگوید                  *

                                                 *

و بر مرگ خویش             *                                                             *

نماز بگذارد                                                            *               

                                               *

                          گفتم                                                                           *

                                                *                                                   

وردش را انداخت و گفت:                                                     *

                               حقیقت زندگی             *                                                    *

                                         در مرگ است و عشق                        *

                                                        به رهایی انسان                                   *

                                                                                       *

                                                                     از خواب سنگ             * 

    سازش نخواهم کرد                        و ایمانم را قربانی

                                                   مصلحت نمیکنم 

تکرار میشویم

لحظه های ترد عمرمان را

چه باک اگر دوامی نیست

ما بقای عشق را ایمان آورده ایم

و بر حضور در هم دستان تو دل بسته ایم

آری!!

ما ایمان آورده ایم و دل بسته ایم

باید گذشت                  باید گذشت

که ماندن را هماره مجال هست

چه باک اگر زندگی

ستم گرانه فرصت خطی به دستانمان نداد

شانه هامان باید پلی شود

برای عبور            

خود

حتی

اگر

به زیر ستم خم شده باشد.

چه باک

اگر آینه به جرم

نشر اکاذیب

سنگسار شود.

که نه ساعت دارم

نه کتاب

میهمانم

بادهاااااااااااااااا

چه همدمان خوبی!!!!!!!!!

میفهمند                           آری                            میفهمند

که چقدر حس عجیبی است قدم زدن در خیابانی که نمیدانی انتهایش چیست

و

دروگر لحظه های نبود شدن

میفهمند

حسی را که درون انگشتان توست

در کشاکش((( رفتن یا نرفتن)))

بادها میدانند که چه دردی دارد

                                              با ضربه یک گل

                تا قعر زمین پرت شدن

و

رفتن بی کلامی

                    آزادی!

ای شادی آزادی

                                             روزی که تو باز آئی

با این دل غم پرورد

                                             من با تو چه خواهم کرد؟

غم هامان سنگین است

دل هامان خونین است

از سر تا پامان خون میبارد

ما سر تا پا زخمی

                                    ما سر تا پا خونین

                                                                         ما سر تا پا دردیم.

ما این دل عاشق را

در راه تو آماج بلا کردیم

وقتی که زبان از لب میترسید

وقتی که قلم از کاغذ شک داشت

حتی حتی حافظه از وحشت در خواب سخن گفتن می آشفت

ما نام تو را در دل             چون نقشی بر یاقوت                میکندیم.

وقتی که در آن کوچه تاریکی

شب از پی شب میرفت

                                     و هول سکوتش را         

                                                                     بر پنجره بسته فرو می ریخت

 ما بانگ تو را با فوران خون

                                               چون سنگی در مرداب       

                                                                                  بر بام و در افکندیم.

وقتی که فریب دیو

در رخت سلیمانی

انگشتر را یکجا با انگشتان می برد:

ما رمز تو را چون اسم اعظم

در قول و غزل قافیه می بستیم

از می از گل از صبح

                             از آینه از پرواز

                                                        از سیمرغ

                                                                              از خورشید

                                                                                                   می گفتیم.

از روشنی *از خوبی* از دانایی* از عشق* از ایمان* از امید

میگفتیم.

آن مرغ که در ابر سفر میکرد

آن بذر که در خاک چمن میشد

آن نور که در آینه میرقصید

در خلوت دل با ما نجوا داشت

با هر نفسی مژده دیدار تو می آورد .

در مدرسه    در بازار    در مسجد    در میدان

                                                                       در زندان    در زنجیر

ما نام تو را زمزمه میکردیم

آزادی!

               آزادی !

                                آزادی!

آن شب ها         آن شب ها         آن شبها ...........

آن شب های ظامت و وحشت زا

آن شب های کابوس

 آن شب های بیداد

آن شب های ایمان

آن شب های فریاد

آن شب های طاقت و بیداری

در کوچه تو را جستیم

                                      بر بام تو را خواندیم:

آزادی!

                  آزادی!

                                      آزادی!

می گفتم:

روزی که تو باز آیی

من قلب جوانم را

چون پرچم پیروزی

بر خواهم داشت

وین بیرق خونین را

بر بام بلند تو

خواهم افراشت.

میگفتم:

روزی که تو باز آیی

                                این خون شکوفان را

چون دسته گل سرخی

                               در پای تو خواهم ریخت.

وین حلقه ی بازو را 

در گردن مغرورت 

خواهم آویخت

ای آزادی!

                آزادی!

                          آزادی!

این فرش که در پای تو گستردست 

از خون است

این حلقه ی گل خون است

گل خون است...

ای آزادی!

                    از ره خون می آیی

                                                    اما

می آیی و من در دل میلرزم:

این چیست که در دست تو پنهان است؟

این چیست که در پای تو پیچیدست؟

ای آزادی؟

آیا

                با زنجیر

                                         می آیی؟....................

                                         در ازای محبس

                                 مادری از ایران وادی خاموشان

                         پیرو فرتوت به وطن مانده غریب.گوشه یک زندان

             و جگر گوشه به غربت ولی مهد شرف نگرانست خیالش به هوای مادر

                               می سراید هر دم آه ای مادر غم دیده من

                                            که اسیری به وطن

                          و به زندان پلیدان زمان شده ای تو در بند

                                   جرمت این است در این وانفسا

                                        زاده ات آزاده است

                                 و به گفتار لعینان نکند او سر خم

                    آه ای مادر غمدیده من شیر پاک تو حلال باد به من

                 و به جانت سوگند داغ یک آه حتی می گذارم به دل این دشمن

                           این هیولا که بر خاسته ز اعماق قرون

                           عزم خود کردم جزم قفل زندان شکنم با دندان

                          و رهایی بخشم به تو ای شیر زن و بر دگران

                                زاده ات گردیده کاوه مردی به جهان

                    تا جوانان وطن را برهاند ز دستبردن ضحاک زمان

                                     آه ای مادر غمدیده من

                            گر یکی مادر آزاده چون*ام وهب*

                    آنسان سر فرزند به شکرانه بیفکند به دشمن

            و چنان راند سخن که ز آزادگی اش موی بر استاد به تن

                         من چرا؟؟؟؟ بی جهت کنم سر را خم

                     مادرم ای مادر دور باد ننگ تن دادن ذلت

      که بر افراشته ام پرچمی سرخ ز هیهات فراز ره هر زن هر مرد

         لیک ای مادر غمدیده من غم جانکاه من از سنخ دگر است

    غمم این است که این قوم چرا قفل بر لب زده اند مهر دارن ز سکوت

                      و به این دد منشی بر نیارند خروش

                      آه ای شیرینک سیمینک ((مادرم))

               مادر من زن نیست یا که در شعبده بازار شما

                که فریبی است بزرگ زان بزک کرده لعین ابتر

                          بر دکان شما آید ضرری

    آی ای مدعیان دم زنید توی رسانه هر دم ز حقوق یک بشر

                              پس بشر کیست ؟؟

                 بشر کیست اگر مادر من نیست بشر

                       خود فریبی تا کی؟؟؟؟؟؟

    آه ای مادر غم دیده من دل قوی دار خدا یاور ماست

               کف نپاید بس بسیار بر آب

            دل قوی دار خدا یاور ماست

            دل قوی دار خدا یاور ماست

                تو را سوگند بر عهدی که با دستان من بستی

تو راسوگند بر میثاق و پیمانی که با آن آشنا هستی

                حدیث درد را فریاد کن...شوری بر آور

صفحه صفحه دفتر مشقی که روز تعلیمم

                          معلم داد ...پر کن

- دفتر تکلیف من خالیست ـ        

من جواب پرسش آموزگارم را چه گویم؟

                                         ... کو؟کجا بنوشته ای مشقی که من گفتم:

هر شبی یک صفحه از آن داستان درد و درمان

                                  قصه سرما و دندان...

                                                          سر گذشت گرگ ها با مرد چوپان.

من جواب آموزگارم را چه گویم؟

... پس حسابت کو؟

... نمیبینم جواب آن همه تفریق و جمع و ضرب و

                                         تقسیمی که گفتم:

ـ مش حسن جارو کش مسلول

                                     ـ با شش  عائله ـ

در زاغه ای در کوره پس خانه بباید کرد

تا شاید که خرجش جور دخل آید

                                               ...نمی بینم جواب آن معمایی که گفتم:

آن کدامین << یک >> بود کو را برابر نیست با

                                <<یک های دیگر>>

آری ... دفتر تکلیف من خالیست

آنک این دستان من

آن عهد و پیمان همچنان باقیست

قلم بنویس...

                  که من فردا معلم را چه گویم؟

                  راستی آقا ... دواتم ریخت

                  تا خوابم به یغما برد...؟

ایمان و یقین نا پایدار بود.

در اصول دین اختلاف و امور مردم پراکنده بود: راه رهایی دشوار و پناهگاهی وجود نداشت چراغ هدایت

بی نور و کور دلی همگان را فرا گرفته بود.

خدای رحمان معصیت می شد و شیطان یاری میگردید!!!!!!

ایمان بدون یاور مانده و ستون های آن ویران گردیده و نشانه های آن انکار شده راه های آن ویران و جاده

های آن کهنه و فراموش گردیده بود.

مردم جاهلی شیطان را اطاعت میکردند و به راه های او می رفتند و در آبشخور شیطان سیراب می شدند.

با دست مردم جاهلیت نشانه های شیطان آشکار و پرچم او بر افراشته گردید.

فتنه ها مردم را لگد مال کرده و با سم های محکم خود نا بودشان کرده و پا بر جا ایستاده بود .

اما مردم حیران و سر گردان بی خبر و فریب خورده زندگی میکردند.

خواب آنها بیداری و سرمه چشم آنها اشک بود در سرزمینی که دانشمندان آن لب فرو بسته و جاهل گرامی

بود.

نهج البلاغه(خطبه۲)

((((به گفته مولایم علی:اگر کوه ها بلرزند تو ملرز و استوار باش))))

                      پنجره *

                                یک لحظه !*

                                                      باز شود*

                                                                       پرواز کنم*

                                                                                           همین.*   

تسلیت

جنگل                       غمان آخرت باشد

شنیدم سینه ات را بمب آلوده است 

من اندوه بزرگت را پذیرایم

ولی آخر چرا جنگل چرا؟؟؟

باید کنام شیر را با بمب آلودن؟؟؟

چرا بر سینه ی مردان چنین رگبار بگشودن

چرا نا مرد بودن مرد نا بودن

من اکنون اوج فریادم

و

سر شارم ز خونی گرم در رگها

ز خون پاک سردارن جنگل

خون آن پاکان        که در یک صبح            خون آلود

آسودند و من اکنون

دلم چون سینه ی مردم

فراز آن شهیدان است

و تا فردای***** پیروزی*****

وجودم صبحگاه تیر باران است

بغض زمین را نشناخت

وقتی

ستارگان رخت بستند

و زمین با گریه های بی امان

باز هم محرمی ندارد

برای دریا شدن.

زمین تنها شد از ستاره

و

آسمان غرق ستاره

.........نيايش.........
خدايا،مرا از چهار زندان بزرگ انسان:"طبيعت" ،"تاريخ،"جامعه"و "خويشتن"رها کن
تا آنچنان که تو مرا آفريده اي-خود آفريدگار خود باشم،نه که
-همچون حيوان-خود را با محيط ،که محيط را با خود،
تطبيق دهم.

خدايا،آتش مقدس شک را آنچنان بر من بيافروز،تا همه ي يقين هائي را
که در من نقش کرده اند،بسوزد
و آنگاه،از پس توده ي اين خاکستر،لبخند مهراوه بر لبهاي صبح يقيني
شسته از هر غبار ،طلوع کند...
...........................................

اين شعارسياسي نيست....
اينکه بيست و نهم خرداد برسد و شريعتي مد روز بشود ،من را به اين سو کشاند که چيزي ننويسم
اما همواره براي ما ئي که همه ي اميد هايمان خلاصه ميشود در اين سالمرگ ها
و بهانه هائي براي سر گشودن عقيده ها
اين روزها ارزشي بس والا تر دارد از ايام ديگري که براي عموم مردم ما خوب و زيبا جا افتاده
و اصولا روزهاي مرگ عزيزانمان را بيشتر از تولدشان ارج مينهيم که اين هم جالب است.
سي سال گذشت...و باز پرداختن به مردي که اين روزها تنها تر از هميشه است...
تنهاتر از "شمعي در جوار مرگ"...ميدانم آنقدر شريعتي را مطلق و محدود کرده اند
که هر چه بنويسيم همه کليشه ميشود و به درد پيامهاي روزنامه اي ميخورد
پس تنها من نيز پيامي مينويسم وبعد سکوت ميکنم
سکوت به خاطر مردي که زندگي از او دفاع و تاريخ او را تبرئه ميکند.

"شريعتي،مخالف آزادي بود"
و ما حيرانيم از اين کسي که ساليانيست متهم ميشود به اين که با ترويج مقوله ي آزادي
و با ترغيب مردم به انديشيدن در دين و پرهيز از اجتهاد کورکورانه به همه چيز ضربه زده
در اين روزها که آزادي و دموکراسي مد شده ،او ميشود مخالف درجه اول آن...
و از طرف ديگر آنهائي که حتي در اين بحبوحه ي مد شدن کلام آزادي نميتوانند اين کلمه ي قبيح !!
را تحمل کنند او را به رواج دادن شعار هاي غير اخلاقي در دين متهم ميکنند...
اين است سرگذشت مردي بعد از سي سال گمگشتگي:
"شريعتي ؛متهم رديف اول"

از آخرين باري که راجع به او حرف زدم مدت مديديست که ميگذرد وآن هم با دوستي که
نميدانستم اينقدر خوبتر مسائل را ميگيرد و حرفي براي گفتن دارد...
حالا هم نميدانم آيا واقعا بايد اينها را مينوشتم يا نه؟
هر چه هست ديگر روزمرگي اجازه ي اينگونه حرف زدن هاي بو دار را نميدهد...
اما...علي شريعتي ،رفت تا در اين سالگردها شايد کمي به خويشتني که او ميگفت برگرديم.
انتظاري هم از کسي نيست ...ولي گاهي نگذاريم ارزشهامان را به قهقرا ببرند...
ارزشهائي که ميبينيم ديگر نيست...

....
....
....

اين هم گلايه نيست...عزيزم

و نيز ديدم همه ي ارزشهائي را که روزي ،همه ي عشقم و عقايدم در آنها خلاصه ميشدند
يکي پس از ديگري،لجن مال ميشود و بيشتر دوستان لطف ميکنند و مرا دعوت به سوي حرفهاي
آدمهائي که هم نفعشان بيشتر است و هم جامعه آنها را ميپذيرد
در کل نفعشان بيشتر از ضررشان ،بلکه بي ضررنند ،ميکنند ،ديدم خودم هم ديگر طاقت ندارم
اين همه غر غر به خاطر آدمهائي که من دوستشان دارم اما ادله ي دوستان نشان ميدهد که من
اشتباه ميکنم؛بشنوم.آرام آرام پرتشان کردم از خانه بيرون؛کتابشان را ،عکسهايشان را،و...
و قول دادم ديگرآدم خوبي! باشم و هي عقيده عقيده نکنم تا بتوانم ساعتهاي مديدي
در کنار دوستان خوش باشم و لطف کردند و به خاطر اينکه مبادا دلم براي روضه خواني آدمهاي قديم
تنگ شود،روضه خوان جديد معرفي کردند،و سپردند (به روضه خوان)که حسابي اشک طرف را دربيار...
و اين هم روزگار ما.
درکش را هم نميتوانم بکنم که من اينقدر يکهو!! دوست خوبي بشوم وشدم تا جائي که بي منت به من لطف کردند
و سر هر مجلس شدم نقل شيريني که مجلس آراست و بي ضرر(براي خودم ميگفتند،البته...)حرف ميزند
و حالا هم خودم پشيمانم که چرا از روز اول اينگونه نبودم... و دوستان راهنمائي کردند که:
روضه خونت ؛خوب نبوده""...
و حالا عادتم کم کم این شده که جمعه شبها بروم وپا منبري آدمي بشوم که دوستان
سفارش اکيد مرا کرده اند و او هم لطفي عجيب از اين بابت دارد و البته ارادتي ست که به دوستان
دارد.چه خوب هم شده ،چرا که ديگر غرولندهايم کم شده و بهانه هم نميگيرم
و خودم هم ...ببخشيد؛اصلا ...هيچي ..ولش کن
والسلام
خرداد ماه 1387

(نوشته شده توسط یک دوست...)

گاه رفتنش نبود و رفت.

شعله می نمود

پر کشید خامشانه در نگاه ما

دود بود و رفت.

زورقی سپید بود

سوی بحر بی کرانه در شبی چنین

بادبان گشود و رفت.

نازنین ما

عشق را و درد را

در تنی فشرده آزمود و رفت

بیا تا بر افشانیم و می در ساغر اندازیم

                                       فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم

اگر غم لشگر انگیزد که خون عاشقان ریزد

                                       من و ساقی بهم سازیم و بنیادش بر اندازیم

چهار شنبه ها خون جای بارون میچکه

با آمدن شب چهار شنبه آسمان رنگ دیگری دارد

شب اعدام

و محکومین با خدا چه میگویند؟؟؟؟؟؟

چه میخواهند؟؟؟؟؟؟

بهنود امشب را چگونه میگذراند

فردا روز چهارشنبه است

و ۱۱ نفر از جمله((((((((((((((( بهنود شجاعی )))))))))))))))

خوراک شکم مرتفع ووووووو

سیری نا پذیر عدالت میشوند.

به عبث هر چه درو کردید آواز مرا

باز هم

سبز تر از پیش

                         می بالد آوازم.

هر چه در جعبه جادو دارید

بدر آرید که من

باطل السحر شما را همگی میدانم:

سخنم

باطل السحر شماست.

یا آن که مرا به پیش خود خوانی                     یا آن که تو را به پیش خود خوانم

شال و کلاه کردم و به راه افتادم می خواستم روز خوبی را در کنار دوستان داشته باشم روزی فارق از دغدغه های هر روز ..........

به چهار راه نرسیده بودم که کنار خیابان ۲ بچه نظرم را به خود جلب کردند

سوژه قدیمی بود ولی ......

نمی خواستم مثل هر روز وقایعی را ببینم که ناراحتم کند با خود قرار گذاشته بودم که امروز خودت را به بی خیالی محض بزن (فقط خوش باش)

ولی چشمانم طبق عادت دیرینشان سرم را به  به زور به طرف بچه ها گرداندند و من دیدم آنچه نمی خواستم ببینم. به سمتشان حرکت کردم ۲ بچه کار نمونه ای از هزار هزار هزار

این صحنه یک صحنه نبود واقعه ای بود که درعرضه چند ساعت تمام دنیا را مثل پتک بر سرم کوبید ومن

به تعبیری((( دیوانه شدم))) 

با نگاه اول دیگر پاهایم یارای نگه داشتن تن بی حسم را نداشت .کنار جدول خیابان نشستم و مات و مبهوت به رو به رویم که ۳ متری بیش با من فاصله نداشت ذول زدم

مردم با دیدن من و حالم و چشمانم که به یک نقطه قفل شده بود .نگاهی به صحنه ای که هر روز میبینند و نمیبینند انداخته و رد میشدند(تا صحنه ایی زیباتر رنگی تر)

و من باز هم قفل کرده بودم دستان سردم مشت شده بود و قلبم با جسارت میزد می دانست که اگر زیاد شلوغ کند از جا در می آید .

ومن باز هم دیدم دیدم دیدم

دختری ۳ یا ۴ ساله کنار پسری ۱۲  ساله(شاید هم بیشتر)نشسته بود با لباسهایی که گویای وزن جیبشان بود

ووووووو چشمانی که فقط مشت های باز شده شان را تماشا میکرد

۱  ۲    ۳  ...**** سکه**** نه با این ها هیچ معماری حتی دستان پدر که در معدن فسیل شد نمیتوانست خانه ی رویایی آنها را بسازد

دخترک خواب و خمار بود بی حال بی حال بی نایی برای ناله ای چشمانش بسته شد .وزمین را نقاشی کرد با نقش دختری با نام زهرا!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

زهرا زهرا...

پسرک با دیدن زهرا اشک بر چشمانش نقش بست ولی نه مثل این که نباید گریه کند تا( مرد) شود.

بادی در گلو انداخت و داد زد زهرا بلند شو

ولی زهرا در این باغ قحطی زده سیر نمیکرد او در باغ دیگری گل رویا میکاشت تا شاید فردا عطرش مال او باشد

زهرا پیش مجید نبود چرا که باغ او تا خیابان ما فرسنگها فاصله دارد حتی صدای مجید با آن همه بغض نشکسته به او  نمیرسید

از خود بی خود شده بودم وقتی به خود آمدم  که گونه هایم خیس شده بود گویی ابر های آسمان همگی مرا نشانه کرده بودند شاید آبروی رفته ی انسان را میخواستند بر گردانند(  یا شاید من آدم شوم )

در آن حوالی سیر میکردم که نگاه هراسان مجید به وانتی که آن طرف خیابان داشت پارک می شد مرا بیش از پیش در گیر کرد

 آن ماشین  وهراس مجید ...

با پارک شدن ماشین مجید سراپا تشویش شد و با دمپاییش که بی آبرو تر از زمین بود بر سینه ی زهرا کوبید زهرا بهت میگم بلند شو آقا اومد بد بخت می خوای امشب هم توی توالت بخوابی

زهرا حتی نایی برای ترسیدن نداشت او میدانست (در بی هوشی تمام)که بالا تر از سیاهی رنگی نیست

بی هیچ تدبیر و تفسیری فقط این لحظه را دنبال میکردم بله آقا آمد و موهای خرمایی زهرا را که تنها داراییش بود به چنگ گرفت و او را پشت وانت انداخت. دخترک تکه استخوان وصله پینه دار شده ای بیش نبود با چشمانی که اگر یارای باز شدنشان بود وسعت مظلومیت تاریخ را نمایان می کرد

آری باز  هم دیدم دیدم دیدم

وانت به راه افتاد . یک ماشین در بست گرفتم و به دنبالشان رفتم . چشمانم که به دور و برم باز شد ازپاسگاه نعمت آباد گذشته بودیم و به محل اقامت بچه ها رسیدیم.

وانت خالی شد مجید زهرا را به دوش کشید و از آقا که نمیدانم اسمش چه بود خواهش میکرد که آقا تو رو به خدا ۲ روز هست که هیچ چیزی نخورده  داره میمیره ببین ببین مگسا دورش کردن  تو رو خدا مثل دیشب نبندش تو اون خراب شده آخه گناهش چیه جز یتیمی

آقا شما خودت بگو ما باید چه کار کنیم که مردم ما رو نمیبینن آخه چهار تکه استخون که دیدنی نیست تا این صندوق صدقات های رنگی هست کدوم سکه مهمون دستای ما میشه

اما زهرا دیگر  از فرط  کتک و درد دستانش را به کمرنمیگرفت  

 زهرا دیگه جانی برای بر دوش کشیدن وسعت نامش نداشت

زهرا عروسک نداشت

دیگر آن خیابان زهرا نداشت

مجید خواهر نداشت

لب من خنده نداشت

  بازی آخر است               

                           میان 

                                     من وخون

باز هم تشویق کن 

                       بعد از این  بازی گل یا پوچ

   میدان پر گل با تو

کاش می مردم

و مردگان زنده را نمی دیدم

امروز می گویم

کاش می مردم

و مردن زندگان را

نمی دیدم

ما خنده کنان به رقص بر خاستیم

ما نعره کنان از سر جان گذشتیم .......

کس را پروای ما نبود

در دور دست

                      مردی را به دار آویختند

کسی به تماشا سر بر نداشت

ما نشستیم و گریستیم

ما با فریادی

از قالب خود بر آمدیم

قدر خط های سپید

روی دیوار های خاکستری

دیوار سپید شد

جای یک خط باقی است

فردا آزادی

ای آزادی

آسمان را بی ترحم کرده ایم

در هراس از مردنی منصور وار

خویش را همرنگ مردم کرده ایم

با شعار خنده بر کار جهان

سال ها بیخود تبسم کرده ایم

زندگیمان با چه معنا میشود

ما که مرگ سرخ را گم کرده ایم

بی خبر از قدرت دستانمان

داس را تسلیم گندم کرده ایم

راهمان بی راه ی بی دردی است

تا صفای درد را گم کرده ایم

ایستاده بر پاهایمان بمیریم

تا روی زانوانمان زندگی کنیم

                                                                   **امیلیانا**

زندان باغ آزاده مردم است

                                حبس و شکنجه و زنجیر

نه وهنی به ساحت آدمی

                               که معیار ارزش های اوست

کشتار:

کشتار برای کشتار گران

                                       تقدس و زهد است

و مرگ:......

برای آنان که اسم ممنو عه دارند

                                       مرگ بخشی از زندگی است

آن که چوبه ی دار را بیالاید

                                         با مرگی شایسته ی پاکان

به جاودانگان پیوسته است

با نامی سر به مهر

                                  حماسه ای سر به مهر

                                                                        وآرامگهی سر به مهر

آری آن بی شماران 

گفتند   ((((((((((((((نه))))))))))))))

نه نمی خواستند 

مقلد جغد شومی باشند

                                   که عمارت خود را 

بر خون و خرابی بنا نهاد

آنجا که عشق غزل  نه

                                  حما سه ایست

رهایی شهامت است

                              و سکوت وتحمل

                                                        نا توانی

رهایی شهامت است 

                            و سکوت و تحمل 

                                                       نا توانی