غریبان گرفته ام بلکه به یمن آمدنت جان گرفته ام گفتی غزل بگو غزلم شورو حال مرد بعد از تو

 حس شعر فنا شد خیال مرد گفتم نرو که تیره شود زندگانیم با رفتنت به خاک سیه می نشانیم گفتی

 زمین مجال رسیدن نمی دهد بر چشم باز فرصت دیدن نمی دهدوقتی نقاب محور یکرنگ بودن

 است معیار مهر ورزیمان سنگ بودن است دیگر چه جای دلخوشی و عشق بازی است اصلا

 کدام احمق از این عشق راضی است این عشق نیست فاجعه ی قرن آهن است من بودنیست که

 عاقبتش نیست بودن است. حالا به حرف های غریبت رسیده ام فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده

 ام بیزارم از تمام رفیقان نا رفیق اینها چقدر فاصله دارند تا رفیق من را به ابتذال نبودن کشانده اند

 روح مرا به مسند پوچی نشانده اند تا این برادران ریا کار زنده اند این گرگ سیرتان جفا کار

زنده اند یعقوب درد می کشد و کور میشود یوسف همیشه وصله ی نا جور میشود اینجا نقاب شیر

 به کفتار می زنند منصور را هر آینه بردار می زنند اینجا کسی برای کسی کس نمشود حتی

 عقاب در خور کر کس نمیشود جایی که سهم مرد به جز تازیانه نیست حق با تو بود ماندنمان

عاقلانه نیست ما میرویم چون دلمان جای دیگر است ما میرویم هر که بماند مخیر است ما میرویم

 گر چه ز الطاف دوستان در جای جای پیکرمان زخم خنجر است دلخوش نمی کنیم به عثمان و

 مذهبش در دین ما ملاک مسلمان ابوذر است از سادگی است گر به کسی تکیه کرده ایم اینجا که

گرگ با سگ گله برادر است ما می رویم ماندن با درد فاجعه است در عرف ما نشستن یک مرد

 فاجعه است دیریست رفته اند امیران قافله ما مانده ایم قافله پیران قافله  .