ایمان و یقین نا پایدار بود.

در اصول دین اختلاف و امور مردم پراکنده بود: راه رهایی دشوار و پناهگاهی وجود نداشت چراغ هدایت

بی نور و کور دلی همگان را فرا گرفته بود.

خدای رحمان معصیت می شد و شیطان یاری میگردید!!!!!!

ایمان بدون یاور مانده و ستون های آن ویران گردیده و نشانه های آن انکار شده راه های آن ویران و جاده

های آن کهنه و فراموش گردیده بود.

مردم جاهلی شیطان را اطاعت میکردند و به راه های او می رفتند و در آبشخور شیطان سیراب می شدند.

با دست مردم جاهلیت نشانه های شیطان آشکار و پرچم او بر افراشته گردید.

فتنه ها مردم را لگد مال کرده و با سم های محکم خود نا بودشان کرده و پا بر جا ایستاده بود .

اما مردم حیران و سر گردان بی خبر و فریب خورده زندگی میکردند.

خواب آنها بیداری و سرمه چشم آنها اشک بود در سرزمینی که دانشمندان آن لب فرو بسته و جاهل گرامی

بود.

نهج البلاغه(خطبه۲)

((((به گفته مولایم علی:اگر کوه ها بلرزند تو ملرز و استوار باش))))